رسيده است ، در موارد ديگر مانند صدور احكام شرعى ، هنوز پرده از رازهاى آن برداشته نشده است . شگفت آن‌كه آن گروه از ما كه درمورد اهل بيت دست به قلم برده‌اند ، هنوز از روزگار شيخ مفيد آنچه را اين شيخ و الا مقام صد ها سال پيش از اين گفته از لفظ و معنى تا ترتيب و تدوين دائما تكرار كرده بدون آن‌كه شرايطى چون تحول در انديشه و نگرش مردم و ذائقه و فرهنگ آن‌ها را در نظر داشته باشند يا تلاش كنند پژوهش‌ها و تحقيقات خود را با توجه به تحولات و تغييرات پيش‌آمده ، به انجام رسانند . امروزه نوشتن درباره بزرگان فقط در نقل قول‌هاى صرف يا برشمردن كرامت‌هاى آنان خلاصه نمىشود بلكه به عبرت آموزى و الگوپردازى از زندگانى آنان و هدايت خودآگاه و ناخودآگاه خواننده به سوى آن‌ها و ايجاد حس شيفتگى به آن شخصيت‌ها گرايش يافته است . اگر غير شيعيان كسى همانند على ( ع ) و فرزندانش را در اختيار داشتند « 1 » ، زمين و زمان را مالامال از افتخارات و كرامت‌هاى آنان مىكردند و دير زمانى نيست كه « حفناوى » كتابى حجيم در مورد ابو سفيان اموى نگاشته چرا كه پيامبر ( ص ) در روز فتح مكه فرمود : « من دخل دار ابى سفيان فهو آمن . » « 2 » و پيش از وى « شيخ خضرى » نيز در يكى از

--> ( 1 ) - به اين معنى كه اگر غير شيعيان به مانند شيعيان به على عشق مىورزيدند . و گرنه على از آن همه است . ( 2 ) - آن كس كه به سراى ابو سفيان وارد شود ايمن خواهد بود . نگا : صحيح مسلم 3 / 1408 ح 86 ، سنن ابى داود : 3 / 163 ح 3012 . اين همان ابو سفيانى است كه بيشترين دشمنى را با پيامبر ( ص ) در جنگ‌هايش داشت و غزوات وى گواهى بر اين مدعاست . او به دست عباس كه مانع قتل وى از سوى مردم شده بود ، اسلام آورد . عباس او را به دنبال خود آورد تا آنكه پيامبر ( ص ) او را تكريم نمود اما سپاس آن همه نيكويى از سوى فرزندان وى آن بود كه با على جنگيده و حسن ( ع ) را